اثرات پیری بر عضلات

اثرات پیری روی سیستم عضلانی – اسکلتی

 

در دهه های اخیر با رواج زندگی ماشینی، ارتقای سطح بهداشت و در پی آن بالا رفتن سن امید به زندگی، جمعیت سالمند رو به افزایش نهاده است.
سالمندی، از دوره های حساس زندگی انسان است که همراه با این رویداد، روند تدریجی تخریب و ضعف اعضای بدن تسریع و به دنبال آن عملکرد جسمانی فرد با افتی شدید رو به رو می شود. از مهمترین تغییراتی که متناسب با افزایش سن و پیری در بدن انسان به وقوع می پیوندد، تحلیل و تخریب توده عضلانی و کاهش معروف است. این بیماری باعث « سارکوپنیا » چشم گیر حجم و اندازه عضله اسکلتی است که به بیماری ناتوانی در انجام وظایف روزانه، کاهش کیفیت زندگی افراد سالمند و کاهش امید به زندگی در آنها می شود.

در این مقاله ضمن مرور تغییرات مهمی که متناسب با سالمندی در انواع تارهای عضلانی بدن روی می دهد، تاثیر تمرینات قدرتی، استقامتی و ترکیبی بر انواع تارهای عضلانی سالمندان مورد بررسی قرار گرفته است.

انسان برای تعامل با محیط، تکلیف و زندگی و فعالیت های روزانه از عضله اسکلتی استفاده می کند. چالش های جسمانی، بلند شدن از صندلی، بالا رفتن از پله، راه رفتن، گذاشتن غذا در دهان و مدیریت بهداشت شخصی، عملکردهای سادهای هستند که انسان قادر به انجام آنهاست، اما زمانی که این عملکردها به علت ضعف به خطر بیفتند، ضرورت مراقبت های ویژه برای بخش قابل توجهی از جمعیت آشکار میشود.

 

در طی چند دهه اخیر با رواج زندگی ماشینی، ارتقای سطح بهداشت و در پی آن بال رفتن سن امید به زندگی، جمعیت سالمند رو به افزایش نهاده است. در جهان تا سال ۲۰۰۰ حدودا ۱۳ درصد جمعیت جهان را سالمندان تشکیل میدادند که پیش بینی میشود تا سال۲۰۴۰ به ۲۰ درصد افزایش یابد.

سالمندی، از دوره های حساس زندگی انسان است که همراه با این رویداد ، روند تدریجی تخریب و تضعیف اعضای مختلف بدن تسریع و به دنبال آن عملکرد جسمانی فرد با افت شدیدی رو به رو می شود .
از مهمترین تغییراتی که متناسب با افزایش سن و پیری در بدن انسان به وجود می آید، تحلیل و تخریب توده معرف « سارکوپنیا» معروف است. این بیماری باعث باعث ناتوانی در انجام وظایف روزانه، کاهش کیفیت زندگی افراد سالمند و کاهش امید به زندگی در این افراد می شود.

علت کاهش توده و حجم عضلانی در این افراد، کاهش سطح مقطع و تعداد تارهای عضلانی و همچنین کاهش واحدهای حرکتی میباشد که در نهایت منجر به آتروفی عضلانی میشود؛ این آتروفی در برخی عضلات در اوایل سالمندی و در برخی دیگر در اوایل دهه ۶۰ زندگی اتفاق میافتد مطالعات اولیه نشان میدهند که کاهش مشاهده شده در واحدهای حرکتی از سن ۶۰ تا ۷۰ سالگی رخ میدهد.

تاثیر تمرینات ترکیبی بر انواع تارها در سالمندان

تاثیر تمرین و پیری بر عضلات
ترکیب همزمان تمرین استقامتی و مقاومتی در برنامه های تمرینی منظم، تمرین ترکیبی نامیده می شود. مطالعه تأثیر ترکیب تمرین قدرتی و استقامتی بر توان هوازی و استقامت کوتاه مدت از سال ۱۹۸۰شروع شد. به علت اختصاصی بودن آثار تمرین، ترکیب هر دو تمرین استقامتی و مقاومتی برای عملکرد بدنی مطلوب و به علت تأثیرات سلامتی در افراد سالمند توصیه شده است ویژه تمرین مقاومتی و استقامتی، ترکیب خوبی از این دو روش تمرینی می تواند به طور بالقوه تاثیرات منفی پیری را به طور گسترده تر از هر دو به تنهایی به حداقل برساند.

 

هنگامی که حجم، تواتر و مدت زمان تمرین ترکیبی متوسط باشد، به نظر نمی رسد که عملکرد مقاومتی یا استقامتی با تمرین همزمان مقاومتی و استقامت در بزرگسالان جوان در معرض خطر قرار گیرند با این حال، نشان داده شده است تمرینات ترکیبی با حجم بالا و طولانی مدت، با افزایش قدرت هیپرتروفی عضله و گاهی اوقات ظرفیت هوازی در مقایسه با حجم و نوع مشابه تمرین مقاومتی و استقامتی به تنهایی مداخله غنی از میتوکندری می کند. تمرین استقامتی همزمان ممکن است رشد عضله را حداقل در تارهای نوع مهار کند. در بزرگسالان سالمند، مطالعات قبلی نشان داده اند که تمرین ترکیبی با تواتر پایین (دوبار در هفته) و تمرینات کوتاه مدت با افزایش قدرت مواجه نمی شوند.

به نظر میرسد مکانیسمهای سازگاری مولکولی و ژنتیکی القا شده توسط تمرین مقاومتی و استقامتی متفاوت هستند، و با هر نوع از فعالیت ورزشی، مجموعهای از مسیرهای سیگنالینگ سلولی و ژن های ویژه ای فعال میشوند.
ترکیب تمرین قدرتی و استقامتی در افراد سالمند برای بهبود آمادگی جسمانی، ترکیب بدن و وضعیت متابولیکی موثرتر از هر کدام از روش های تمرینی به تنهایی است برعکس، تعدادی از مطالعات، هنگامی که تمرین استقامتی را به تمرین قدرتی در یک برنامه تمرین ترکیبی اضافه کردند، اختلال در بهبود عوامل آمادگی جسمانی را مشاهده نمودند .

تاثیر تمرین و پیری بر عضلات
تمرین مقاومتی شدید به بیوژنز میتوکندریایی منجر نمیشود و سطح مقطع بزرگتر تارها مسافت انتشار اکسیژن و سوبستراها را افزایش میدهد. بنابراین، با توجه به تغییر در محیط عضله، این سازگاری، مطلوب ظرفیت استقامتی نیست.
نتایج حاصل از مطالعه کاراویرتا و همکاران نشان میدهد که تمرینات ترکیبی که ۴ جلسه تمرینی در هفته انجام میشود منجر به افزایش قابل توجهی در قدرت بیشینه می شود که به تنهایی به اندازه عضلانی تنها با تمرینات مقاومتی II تمرینات مقاومتی نمیباشد. با این حال، سطح مقطع تارهای نوع II افزایش می یابد- اما نه با تمرینات ترکیبی. ناسازگاری تمرینات استقامتی و مقاومتی در تارهای نوع پتانسیل بیشتری II مشاهده شده در این مطالعه، در بزرگسالان سالمند بسیار مهم است، زیرا تارهای نوع
دارند. I برای رشد عضلات و نیروی بالاتر در هر واحد از سطح نسبت تار نوع چندین مکانیسم ممکن برای دخالت هیپرتروفی عضلانی با ترکیب تمرینات استقامتی و مقاومتی پیشنهاد شده است که با مسیرهای مختلف سیگنالینگ این دو روش تمرینی مرتبط میباشند. عامل احتمالی که منجر به تداخل میشود می تواند پتانسیل بالاتر ورزش هوازی در مقایسه با تمرینات شدید برای ایجاد استرس در اکسیداتیو به علت ماهیت وابسته به مدت تولید رادیکال آزاد باشد.این صورت بسیاری از مواد بیولوژیکی مهم درگیر در هیپرتروفی عضلانی مانند اسید نوکلئیک و پروتئین در معرض خطر تئوری آسیب سلولی قرار دارند .

 

تاثیر تمرین و پیری بر عضلات
همچنین توصیه شده است که تمرین های ترکیبی منجر به ایجاد وضعیت کاتابولیک میشود که نشان دهنده افزایش سطح کورتیزول در مردان جوان است. با این حال، داده های حاصل از مطالعه کاراویرتا و همکاران در افراد مسن تغییرات قابل توجهی در غلظت هورمون پایه کورتیزول در طی دوره تمرینی ۲۱ هفته ای نشان ندادند. ارتباط مثبت معناداری بین غلظت تستوسترون و تغییرات سطح مقطع عضلانی تار تنها در گروه تمرینی مقاومتی مشاهده شد.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *