اثرات پیری روی سیستم عضلانی – اسکلتی

اثرات پیری روی سیستم عضلانی – اسکلتی

در دهه هاي اخیر با رواج زندگی ماشینی، ارتقاي سطح بهداشت و در پی آن بالا رفتن سن امید به زندگی، جمعیت سالمند رو به افزایش نهاده است.
سالمندي، از دوره هاي حساس زندگی انسان است که همراه با این رویداد، روند تدریجی تخریب و ضعف اعضاي بدن تسریع و به دنبال آن عملکرد جسمانی فرد با افتی شدید رو به رو می شود. از مهمترین تغییراتی که متناسب با افزایش سن و پیري در بدن انسان به وقوع می پیوندد، تحلیل و تخریب توده عضلانی و کاهش معروف است. این بیماري باعث « سارکوپنیا » چشم گیر حجم و اندازه عضله اسکلتی است که به بیماري ناتوانی در انجام وظایف روزانه، کاهش کیفیت زندگی افراد سالمند و کاهش امید به زندگی در آنها می شود.

در این مقاله ضمن مرور تغییرات مهمی که متناسب با سالمندي در انواع تارهاي عضلانی بدن روي می دهد، تاثیر تمرینات قدرتی، استقامتی و ترکیبی بر انواع تارهاي عضلانی سالمندان مورد بررسی قرار گرفته است.

انسان براي تعامل با محیط، تکلیف و زندگی و فعالیت هاي روزانه از عضله اسکلتی استفاده می کند. چالش هاي جسمانی، بلند شدن از صندلی، بالا رفتن از پله، راه رفتن، گذاشتن غذا در دهان و مدیریت بهداشت شخصی، عملکردهاي سادهاي هستند که انسان قادر به انجام آنهاست، اما زمانی که این عملکردها به علت ضعف به خطر بیفتند، ضرورت مراقبت هاي ویژه براي بخش قابل توجهی از جمعیت آشکار میشود.

در طی چند دهه اخیر با رواج زندگی ماشینی، ارتقاي سطح بهداشت و در پی آن بال رفتن سن امید به زندگی، جمعیت سالمند رو به افزایش نهاده است. در جهان تا سال 2000 حدودا 13 درصد جمعیت جهان را سالمندان تشکیل میدادند که پیش بینی میشود تا سال2040 به 20 درصد افزایش یابد.

سالمندي، از دوره هاي حساس زندگی انسان است که همراه با این رویداد ، روند تدریجی تخریب و تضعیف اعضاي مختلف بدن تسریع و به دنبال آن عملکرد جسمانی فرد با افت شدیدي رو به رو می شود .
از مهمترین تغییراتی که متناسب با افزایش سن و پیري در بدن انسان به وجود می آید، تحلیل و تخریب توده معرف « سارکوپنیا» معروف است. این بیماری باعث باعث ناتوانی در انجام وظایف روزانه، کاهش کیفیت زندگی افراد سالمند و کاهش امید به زندگی در این افراد می شود.

علت کاهش توده و حجم عضلانی در این افراد، کاهش سطح مقطع و تعداد تارهاي عضلانی و همچنین کاهش واحدهاي حرکتی میباشد که در نهایت منجر به آتروفی عضلانی میشود؛ این آتروفی در برخی عضلات در اوایل سالمندي و در برخی دیگر در اوایل دهه 60 زندگی اتفاق میافتد مطالعات اولیه نشان میدهند که کاهش مشاهده شده در واحدهاي حرکتی از سن 60 تا 70 سالگی رخ میدهد.

تاثیر تمرینات ترکیبی بر انواع تارها در سالمندان

ترکیب همزمان تمرین استقامتی و مقاومتی در برنامه هاي تمرینی منظم، تمرین ترکیبی نامیده می شود. مطالعه تأثیر ترکیب تمرین قدرتی و استقامتی بر توان هوازي و استقامت کوتاه مدت از سال 1980شروع شد. به علت اختصاصی بودن آثار تمرین، ترکیب هر دو تمرین استقامتی و مقاومتی براي عملکرد بدنی مطلوب و به علت تأثیرات سلامتی در افراد سالمند توصیه شده است ویژه تمرین مقاومتی و استقامتی، ترکیب خوبی از این دو روش تمرینی می تواند به طور بالقوه تاثیرات منفی پیري را به طور گسترده تر از هر دو به تنهایی به حداقل برساند.

هنگامی که حجم، تواتر و مدت زمان تمرین ترکیبی متوسط باشد، به نظر نمی رسد که عملکرد مقاومتی یا استقامتی با تمرین همزمان مقاومتی و استقامت در بزرگسالان جوان در معرض خطر قرار گیرند با این حال، نشان داده شده است تمرینات ترکیبی با حجم بالا و طولانی مدت، با افزایش قدرت هیپرتروفی عضله و گاهی اوقات ظرفیت هوازي در مقایسه با حجم و نوع مشابه تمرین مقاومتی و استقامتی به تنهایی مداخله غنی از میتوکندري می کند. تمرین استقامتی همزمان ممکن است رشد عضله را حداقل در تارهاي نوع مهار کند. در بزرگسالان سالمند، مطالعات قبلی نشان داده اند که تمرین ترکیبی با تواتر پایین (دوبار در هفته) و تمرینات کوتاه مدت با افزایش قدرت مواجه نمی شوند.

به نظر میرسد مکانیسمهاي سازگاري مولکولی و ژنتیکی القا شده توسط تمرین مقاومتی و استقامتی متفاوت هستند، و با هر نوع از فعالیت ورزشی، مجموعهاي از مسیرهاي سیگنالینگ سلولی و ژن هاي ویژه اي فعال میشوند.
ترکیب تمرین قدرتی و استقامتی در افراد سالمند براي بهبود آمادگی جسمانی، ترکیب بدن و وضعیت متابولیکی موثرتر از هر کدام از روش هاي تمرینی به تنهایی است برعکس، تعدادي از مطالعات، هنگامی که تمرین استقامتی را به تمرین قدرتی در یک برنامه تمرین ترکیبی اضافه کردند، اختلال در بهبود عوامل آمادگی جسمانی را مشاهده نمودند .

تمرین مقاومتی شدید به بیوژنز میتوکندریایی منجر نمیشود و سطح مقطع بزرگتر تارها مسافت انتشار اکسیژن و سوبستراها را افزایش میدهد. بنابراین، با توجه به تغییر در محیط عضله، این سازگاري، مطلوب ظرفیت استقامتی نیست.
نتایج حاصل از مطالعه کاراویرتا و همکاران نشان میدهد که تمرینات ترکیبی که 4 جلسه تمرینی در هفته انجام میشود منجر به افزایش قابل توجهی در قدرت بیشینه می شود که به تنهایی به اندازه عضلانی تنها با تمرینات مقاومتی II تمرینات مقاومتی نمیباشد. با این حال، سطح مقطع تارهاي نوع II افزایش می یابد- اما نه با تمرینات ترکیبی. ناسازگاري تمرینات استقامتی و مقاومتی در تارهاي نوع پتانسیل بیشتري II مشاهده شده در این مطالعه، در بزرگسالان سالمند بسیار مهم است، زیرا تارهاي نوع
دارند. I براي رشد عضلات و نیروي بالاتر در هر واحد از سطح نسبت تار نوع چندین مکانیسم ممکن براي دخالت هیپرتروفی عضلانی با ترکیب تمرینات استقامتی و مقاومتی پیشنهاد شده است که با مسیرهاي مختلف سیگنالینگ این دو روش تمرینی مرتبط میباشند. عامل احتمالی که منجر به تداخل میشود می تواند پتانسیل بالاتر ورزش هوازي در مقایسه با تمرینات شدید براي ایجاد استرس در اکسیداتیو به علت ماهیت وابسته به مدت تولید رادیکال آزاد باشد.این صورت بسیاري از مواد بیولوژیکی مهم درگیر در هیپرتروفی عضلانی مانند اسید نوکلئیک و پروتئین در معرض خطر تئوري آسیب سلولی قرار دارند .

همچنین توصیه شده است که تمرین هاي ترکیبی منجر به ایجاد وضعیت کاتابولیک میشود که نشان دهنده افزایش سطح کورتیزول در مردان جوان است. با این حال، داده هاي حاصل از مطالعه کاراویرتا و همکاران در افراد مسن تغییرات قابل توجهی در غلظت هورمون پایه کورتیزول در طی دوره تمرینی 21 هفته اي نشان ندادند. ارتباط مثبت معناداري بین غلظت تستوسترون و تغییرات سطح مقطع عضلانی تار تنها در گروه تمرینی مقاومتی مشاهده شد.